RunningRonald.nl

Voor mijn laatste marathon in mijn 12-provincies-marathonchallenge staat alleen nog Drenthe op de kaart. Net als in Flevoland zijn er in Drenthe niet zo veel marathons. Klazienaveen zit erg dicht op mijn jaarlijkse loop in Leiden, en Klazienaveen heb ik in 2012 al gelopen, toen als geheime haas voor Pascal. Verder is er nog de keuze uit Diever en Norg, maar ik wilde iets anders. Al zoekende kwam ik op de website van RunForestRun terecht; zij organiseren diverse trailruns in Noord- en Oost-Nederland. Kleinschalig en in mooie natuurgebieden, en zo zag ik de Hondsrun in Odoorn, Drenthe, waarbij je kunt kiezen voor 13, 21, 27 en 43 km.

Mijn interesse was gewekt. Het zou wel erg mooi zijn om de 12-provincies-challenge af te sluiten met een natuurmarathon. De start op 30 augustus is om 10:30 uur — op zich genoeg tijd om vanaf huis naar Drenthe te rijden, maar het is natuurlijk veel relaxter om daar in de buurt te overnachten. Laat er nu in het bos, waar de start is, een leuke camping zijn: Vlintenholt Boscamping. Het is een klein kwartiertje wandelen vanaf de start.
Bij aankomst op de camping op zaterdagmiddag werd ik ontvangen door de vriendelijke eigenaar: “Morgen uitchecken om 14:00?” — “Nee hoor, doe rustig aan. Na de marathon kun je hier nog lekker douchen en uitrusten voordat je weer naar alle hectiek in het westen rijdt.”

De camper geïnstalleerd op een mooi plekje en daarna richting de start gewandeld. Het team van RunForestRun heeft de startlocatie al ingericht voor morgen en ik beklim nog even de uitkijktoren. Morgen zal aan het einde van de marathon deze uitkijktoren ook nog in het parcours zitten.

Terug naar de camper, eten opwarmen en op tijd naar bed. ’s Ochtends kon ik lekker uitslapen en rustig ontbijten. Bij het sanitairgebouw spreek ik een vrouw die straks samen met haar man de 13 km gaat lopen. Ze doen vaker mee aan de evenementen van RunForestRun, en dat bevalt hen geweldig. Ik pak mijn spullen, sluit de camper af en wandel naar de start om mijn startnummer op te halen.

Bij de start hangt een relaxte sfeer. Het doet mij een beetje denken aan de loopjes die ik in België heb gedaan. Iedereen hangt wat rond, kletst hier en daar, en pas vlak voor het startsignaal (10:30 uur) begeven de marathonlopers zich naar de start. Hier wordt van elke deelnemer de barcode op het startnummer gescand, en daarna lopen we het bos in.

Het is koel, zo’n 18 graden met af en toe een motregenbuitje — ideaal loopweer. We lopen over brede bospaden, tussen de bomen door, en pakken regelmatig een mooi stukje heide mee. De paden worden hier en daar smaller, soms niet breder dan twee voeten, en we lopen dus regelmatig in een treintje achter elkaar. Je merkt al gelijk dat het tempo in trails niet belangrijk is; het is veel belangrijker om te genieten van de mooie omgeving — wat ik ook zeker doe.

Na ongeveer 40 minuten komen we aan bij de eerste verzorgingspost, en ook bij deze trail is er genoeg te kiezen: suikerbrood, Tucjes, chips, winegums en zelfs dropsleutels. Bijna iedereen neemt even de tijd om te genieten, om daarna weer door het bos verder te lopen.

De trail loopt links en rechts van de provinciale weg N34. Eerst pakken we het bos aan de westkant van de N34, en na 1 uur en 10 minuten lopen we langs de N34, gaan via een tunnel onder de weg door en lopen een klein stukje door Odoorn om na 200 meter rechts af te slaan — opnieuw het bos in, maar nu aan de oostkant van de N34.

Ik heb de route van vandaag openstaan op mijn Garmin via de Komoot-app, en omdat ik in dit stuk bos helemaal alleen loop, check ik regelmatig of ik goed loop. Na een kleine plaspauze haak ik aan bij twee andere lopers. We maken een soort “8”-lusje en komen weer uit bij een heel mooi stuk over de heide. Ik stop even, na precies 1:30 uur lopen, voor een heidefoto. Hier, op zo’n 15 km vanaf de start, beginnen de eerste hardlopers te wandelen. Het is blijkbaar voor sommige lopers nu al erg pittig.

Inmiddels zit de marathon er bijna voor de helft op. Op zo’n 20 km is er weer een splitsing, aangeduid met Y-borden op het pad. Hier moeten alle lopers van de kortere afstanden linksaf en de 43 km-reeks rechtsaf. De paar lopers om mij heen zijn geen 43 km-lopers, dus ik ga alleen verder, dieper het bos in.

Na een minuut of tien komt er weer een kruispunt in het pad. Ik zie daar een hardloper stilstaan, en hij vraagt mij of hij goed loopt. “Ik heb de route in mijn horloge staan en ja, we lopen op het juiste pad voor de 43 km.” En zo lopen we samen verder. We raken in gesprek en hij stelt zich voor: Stijn uit Tilburg. Hij heeft nog niet zoveel marathonervaring maar heeft al wel een paar trails gelopen. Stijn loopt makkelijk, en we lopen samen verder door de bossen rondom Exloo. Ik zie een hunebed opduiken, maak even snel een foto en loop weer achter Stijn aan over smalle bospaden. Ook hier weer paden over de heide van twee schoenen breed.

Op 32 km is er weer een verzorgingspost. Hier maken Stijn en ik gretig gebruik van al het lekkers. Stijn lijkt er een beetje doorheen te zitten en maakt nog niet echt aanstalten om verder te lopen. Ik voel mij op zich nog wel goed, maar het zwaarder lopen door het bos kost veel energie. Ik neem afscheid van Stijn en loop verder.

Het goed voelen van mij duurt niet zo heel lang. Na zo’n 4 km hardlopen is ook bij mij de pijp een beetje leeg aan het raken. Ik stop even om mijn laatste gel te nemen — dit is er eentje met cafeïne, maar ik krijg er deze keer niet echt een boost van. Opeens zie ik Stijn aankomen lopen. Hij heeft toch weer de energie kunnen vinden en loopt mij voorbij. Ik probeer nog bij hem aan te haken, maar op 37 km ga ik even wandelen. Mijn kuiten lijken in brand te staan. Het lopen op bospaden, en vooral het technisch lopen om alle takken en andere obstakels te ontwijken, hakt er duidelijk in.

Na 500 meter wandelen probeer ik het hardlopen toch weer op te pakken. De route gaat weer richting de N34, want de start/finish ligt immers aan de andere kant van de weg. Ik volg weer dapper het lijntje op mijn horloge en zie de N34 verderop verschijnen. Komoot zegt dat ik hier rechtdoor moet, maar hoe dan? Het fietspad buigt af en gaat langs de N34 verder — hier kan ik echt niet oversteken…

Ik kijk naar beneden en zie daar een tunnel onder de weg door. Ergens heb ik het verkeerde fietspad gepakt in plaats van het fietspad naar dit viaduct. Nu kan ik teruglopen om op de juiste weg uit te komen, of mezelf voorzichtig langs de stenen wand naar beneden laten glijden zodat ik bij het viaduct uitkom. Een hardloopster achter mij, die ook verkeerd is gelopen, doet hetzelfde.

Het gaat goed en we lopen weer de juiste kant op. Dit laatste stuk door het bos is erg pittig. Soms heb ik het idee dat de paden — wat niet echt paden zijn — speciaal voor deze 43 km zijn “aangelegd”. Ik ben blij met de route op mijn Garmin, want ik had anders zeker hier en daar wat rode lintjes gemist.

Het einde van de marathon komt in zicht. We zijn bijna bij de uitkijktoren waarvan ik dus wist dat we die ook nog moeten nemen. Ik loop in rondjes om de toren heen omhoog, en daar waar de trappentreden aan de binnenkant van de uitkijktoren beginnen, loop ik weer rondjes naar beneden. Nu is het nog zo’n 200 meter naar de start/finish.

De organisator van deze loop wacht iedereen op, en met een tevreden gevoel en een high-five bij de finish druk ik mijn Garmin uit op 4:49:16 – de afsluiting van de 12-provincies-marathon is gelijk de zwaarste! Ik heb hier 6 minuten langer over gedaan dan de Heuvelmarathon in Limburg, en die vond ik al heel pittig. 🙂

Net nadat ik gefinisht ben, gaat het regenen. Precies op tijd binnen! Ik pak mijn spullen, trek een droog shirt aan en wandel door het bos terug naar de camping. Lekker gedoucht, nog wat gegeten en natuurlijk even de tijd van mijn 12e marathon doorgegeven op de ProRun website.
Het zit erop! Een marathon in alle 12 provincies. Begonnen op 19 maart 2023 in Amstelveen (Noord-Holland) en nu dus 895 dagen (of 2 jaar en 5 maanden) later is deze challenge volbracht.

878 hardlopers zijn begonnen aan deze marathon-challenge, maar slechts 21 hebben het, tot nu toe, tot de eregalerij geschopt. Daarvan staat nu plek 11* op mijn naam.
En eerlijk? Dat voelt veel bijzonderder dan een Five, Six of Seven Star-medaille. Een stuk authentieker zelfs: 12 provincies, 12 marathons, allemaal in eigen land — door weer en wind, stad en natuur.
Er zijn zóveel prachtige marathons in ons eigen land; daar hoef je echt niet de halve wereld voor over.
(*erelijstdata van 12-11-2025)

Van een drukke stadsmarathon in Enschede (OV) tot een zeer kleinschalige in Almere (FL), van de Noordzeekust in Zoutelande (ZE) naar de Eemsdijk in Delfzijl (GR), van de heuvels in Valkenburg (LI) naar de polders in Leiden (ZH), tranen van verdriet in de marathon van Etten-Leur (NB) en ook in die van Apeldoorn (GE), van de Botshol in Abcoude (UT) naar de Slagtedyk van Oosterbierum naar Raerd (FR), en van, de eerste: het Amsterdamse Bos in Amstelveen (NH) naar de twaalfde: de heide van Odoorn (DR) – het was een mooie challenge!