Leuke ontmoeting met Vera en sportvasten update

Een tijdje geleden kwam ik in contact met Vera. Een sportieve hardloopster uit het midden des lands die mijn weblog had ontdekt en gelijk doorhad dat ze met een fanatieke maar vooral enthousiast hardloper te maken had… Thx Vera!! Ze mailde mij of ik wist wat er op 20 december op de hardloopscheurkalender staat… sinds die dag noemt ze mij een hardloop ambassadeur.. een term die gelijk heb geplaatst in mijn twitter profiel… wat er staat op de dag?.. hihi, nee, nog even wachten tot 20/12

Regelmatig hadden we contact via twitter en dat we eens een keer samen moesten gaan lopen was wel duidelijk, zeker toen Vera van haar vriend een Forerunner 610 kreeg. De deal was: kennis maken door samen te lopen en Garmin uitleg in ruil voor een mooie route en lekkere lasagne toe… daar hoefde ik niet al te lang over na te denken. Het prikken en een datum was was moeilijker. Alle weekenden zitten voorlopig vol dus het werd een doordeweekse avond. Zo vertrok ik afgelopen donderdagmiddag richting de “middle of nowhere” of het platteland zoals Vera omschreef. Na uurtje rijden vanaf Leiden kwam ik inderdaad in de middle of nowhere maar wel heel erg bosrijk/landelijk. Ik heb Vera beloofd dat ik de exacte locatie voor mij houd want anders wil iedereen daar gaan lopen.. en daar is echt geen ruimte voor op de smalle landweggetjes.

Vera’s thuis was snel gevonden.. nou ja, de hele donkere weg er na toe maar haar huis kon ik niet vinden in de duisternis. Even bellen met deze leuke dame en terwijl ik vertelde wat ik allemaal om mij heen zag zei ze: “zie je mij niet zwaaien dan achter het raam?” en jawel, een dame in hardloopkleding was snel gevonden. Na een snelle begroeting en nog even een foto gingen we gelijk op pad.

Vera mocht het tempo aangeven en ze ging gelijk er van door. Deze dame met een sportieve achtergrond: zeilen, skieën en hardlopen had gelijk een stevig tempo. Leuk, ik hou wel van dames door doorlopen. We liepen een rondje van minuut of 40 en als je dacht dat ik snel kon kletsen.. jemig.. Vera kan er ook wat van… ze is net als ik.. als we ergens over begonnen was er wel iets anders wat er te binnenschoot en gingen daar op verder. Uiteindelijk kwamen we op hele andere onderwerpen uit hiihi.

Voor we het wisten waren we weer terug bij huize “middle of nowhere” en na een frisse douche aan de lasagne en een glaasje rosé. Ook nu weer enthousiaste hardloopverhalen aan tafel. Vera heeft net als ik die ‘drive’ om meer te doen met onze hardloopverslaving… mooi om ideeën uit te wisselen. Na een flink bord lasagne was het tijd voor de privé garmin uitleg maar we hadden al snel door dat een uurtje veel te kort was… die Forerunner’s kunnen veel meer dan dat je in zo’n korte tijd kan uitleggen. Na een lekker toetje, applecrumble, het was inmiddels al 22:15 uur, nam ik afscheid van Vera en haar vriend EJ. Dank voor de gastvrijheid en de gezelligheid.
Volgende keer ben je van harte welkom in mijn hometown Vera. Kunnen we weer verder kletsen en van de hak op de tak springen

—

Dan nog even een kleine sportvasten update: zaterdagavond heb ik weer een pittige interval gedaan. De kern was 5 x 3000 meter op 4:15min/km, 14,1km/u. Dit soort trainingen deed ik voor de marathon van Eindhoven zeker 1 x per week. Toen gingen de 3000′tjes op een hartslag tussen de 160 en 163. Vanavond, dus zeg maar 3 weken na het sportvasten heb ik weer een dergelijke trainingen gelopen. Het was onwijs mistig en ik had mijn hoofdlamp echt wel nodig. Zicht van 2 meter op de donkere landwegen was vrij normaal die avond. Het tempo was vrij gemakkelijk vol te houden en wat mij helemaal blij maakte is dat mijn hartslag in die snelle tempo’s duidelijk lager ligt. Mijn hartslag lag tussen de 157 en 159 op die stukken. Normaal gesproken liep mijn hartslag in de loop van de training alleen maar op. Nu gingen de 3000′tjes in een steeds lagere HF. Mijn hartslag over de hele loop was 155 bpm. Het sportvasten begint nu toch echt wel zijn vruchten af te werpen.

Mijn gewicht blijft overigens netjes op pijl. De kwark ‘s ochtends bevalt mij nog steeds goed en verder eet ik normaal en snoep praktisch niet. De pistachenootjes zijn echter nog steeds lekker.. maar ja, dat is niet echt snoepen toch?