Maandag 9 augustus hoop ik 41 te worden en graag nodig ik mijn loopvriendjes en -vriendinnetjes uit om dit mij mij al hardlopend [...]]]> Verjaardag vieren… eigenlijk heb ik er niets mee, nou ja, vorig jaar met 40 jaar was leuk en misschien over 9 jaar weer maar deze keer vier ik het toch wel een beetje.

Maandag 9 augustus hoop ik 41 te worden en graag nodig ik mijn loopvriendjes en -vriendinnetjes uit om dit mij mij al hardlopend te vieren.

Heb je zin in een 15KM duurloopje op rustig tempo door de landelijke omgeving van Alphen aan den Rijn dan ben je welkom op zondag 8 augustus om 14:00 uur in huize RR. Als er alleen maar die-hard-runners op komen dagen kunnen we eventueel er 20KM van maken maar ik denk dat 15KM de drempel wat lager legt voor iedereen. Het tempo ligt op 9 a 10 km/u.

Na afloop een hapje en drankje zoals gebruikelijk bij een feestje en wie wil kan hier even douchen.

Verjaardag = hardloopfeestje

Omdat ik niet weet wie er allemaal op vakantie is doe ik de uitnodiging maar zo, en niet via email. Ik denk dat je zelf wel weet wanneer deze uitnodiging op jou slaat… bij twijfel, mail mij via het contactformulier. Aanmelden kan door een reactie achter te laten voor vrijdag 6 augustus. Ik mail je dan even mijn adres.

Feest lekker mee en wie weet tot zondag 8 augustus!

Om 19:00 [...]]]> Paula, beter bekend als Ironlady kende ik eigenlijk alleen van haar weblog en twitter. Onze eerste ontmoeting was bij de uitreiking van de weblogshirts in september 2009. Bij de strand-etappe van de Be More Ultra Tour 2010 hebben even samen over het strand gelopen maar een echte loopdate hadden nog niet gehad, tot gisteravond!

Om 19:00 uur hadden we afgesproken in IJmuiden maar omdat ik een hekel heb aan te laat op een afspraak te komen was ik veel te vroeg in deze havenplaats. Dan maar even een beetje touren door de stad aan het Noordzeekanaal om daarna aan te bellen bij Paula. Niet veel later gingen we op pad richting haar ‘achtertuin’ en wat een achtertuin heeft ze! Nooit geweten dat er bij IJmuiden zo’n mooi natuurgebied is, Zuid Kennemerland. Paula nam mij mee door dit nationale park waar ze heel vaak haar hardlooptrainingen doet. Op weg er naar toe werd ik nog verzocht wat langzamer te lopen maar eenmaal in het bos kwam ze los. Ze kent iedere heuvel, stronkje, omgevallen boom en afdaling op haar pinkje, eh.. duimpje. Als een ware berggeit met ADHD rende ze elke heuvel op en begon haar afmatting van RR…

Ironlady in haar element en natuurlijk op haar VFF

We liepen van het Wezenpad (what’s in a name?) naar het Groene Pad. Bij de trappen daar vond ik het wel een mooi fotomoment. De kiek is wat wazig geworden maar of dat nou kwam door de inspanning of dat ik gewoon niet zal op te letten hou ik maar even in het midden. Ondanks het klimwerk was het wel heel lekker lopen. De meeste paden waren zo smal dat we als een treintje moesten lopen maar dat hinderde onze gesprekken niet. Sterker nog, volgens mij is er gisteravond geen minuut zonder gebabbel geweest. Ik kan dan wel lekker slap ouwehoeren kletsen maar mijn gids is er nog veeeel beter in! Ik heb haar gisteravond beter leren kennen dan in de afgelopen jaren via internet maar omdat dit een hardloopweblog is houden we het bij de hardloopverhalen

Mooie natuur hier: Oostplas

Na een uurtje was het even tijd voor een tussenstopje met een paar slokken drinken en een foto van de Oostplas. Onderweg kwamen we diverse hardlopers tegen. Dit is duidelijk een favoriet trainingsgebied. Vele hardlopers herkende Paula, ook vanwege haar bijzondere schoeisel, de Vibram Five Fingers. Toen we het natuurgebied uit- en over de weg verder gingen liepen we richting het pittoreske dorpje Driehuis voor een ijsstop. Ja, als je met Paula loopt wordt je getrakteerd op een ambachtelijk gemaakt ijsje van IJspaleis Driehuis. Mijn loopmaatje adviseerde de smaak “Oma’s cake” en om het nostalgisch te houden deed ik er “Opa’s appeltaart” bij. Heerlijk!

Op een bankje konden we even genieten…misschien waren we toen heel even stil maar heel eerlijk weet ik dat niet meer. Dit was ook nieuw voor mij, stoppen om een ijsje te eten en daarna weer verder lopen maar ook dat ging goed. De terugweg ging door IJmuiden-centrum en alsof het precisiewerk was, voor haar voordeur stonden onze Garmins op 2:00 uur en 20,0KM, helemaal zoals we vooraf gepland hadden! Na een flinke mok met water en een frisse douche vertrok ik moe (nou ja, een beetje dan) maar zeker voldaan weer terug richting het saai-vlakke Alphen aan den Rijn.

Jammie!

Dank voor de gezelligheid in je hele mooie achtertuin, Miss Madness! In jouw verslag op je blog vraag je je af of het goede gezelschap het ook wel leuk vond, ondanks je hem over duinpaadjes en zand hebt gejaagd. Mijn antwoord: Echt wel!! Nog een keer!!

Heb jij dat ook? Op de atletiekbaan wil je eigenlijk andere velden in je Garmin Forerunner zien? Hoeveel rondjes heb je gelopen, wat was mijn laatste rondetijd en mijn afstand in dit rondje? Dingen die je bij een wegtraining niet zo snel nodig hebt.

En dat handige [...]]]> Vanavond een eenvoudige tip voor de Forerunner gebruikers.

Heb jij dat ook? Op de atletiekbaan wil je eigenlijk andere velden in je Garmin Forerunner zien? Hoeveel rondjes heb je gelopen, wat was mijn laatste rondetijd en mijn afstand in dit rondje? Dingen die je bij een wegtraining niet zo snel nodig hebt.

En dat handige piepje van de autolap op 1KM is op de baan eigenlijk helemaal niet fijn. Die moet op 400 meter of het liefst gewoon uit, je drukt zelf wel je rondjes (laptime) af.

Nu kun je natuurlijk voor elke baantraining je autolap uitzetten of aanpassen en je velden van je Forerunner zo instellen dat je ze kunt gebruiken én voor trainingen buiten én voor loopjes op de baan… maar kan dat nou niet handiger… jazeker!

Wijzig je sport door de MODE knop ingedrukt te houden

De Forerunner 305, 405 en 310 hebben de mogelijkheid om ‘van sport te wisselen’. Door de MODE knop ingedrukt te houden (305/310) wissel je eenvoudig. De 310 kent zelfs 3 fiets-instellingen… waarom weet ik niet.. handiger zou zijn 2 hardloop en 2 fiets instellingen .

Als je overschakelt naar fietsen (ik gebruik bike 3) kun je de autolap functie aanpassen (ik heb gekozen voor 400 meter) en de gegevensvelden invullen op de manier die voor de baantraining handig is. Zo heb je op baan altijd de juiste instellingen en datavelden.

Als je na een dag (of twee) je wegtraining gaat doen simpelweg even omschakelen naar sport “hardlopen” en klaar. Let op! Als je je data van de baantraining nog niet hebt overgeseind naar je computer moet je wel eerst je baantraining afsluiten door je tijden te resetten (LAP knop 3 seconden ingedrukt houden) anders zal je trainingstijd blijven doorlopen (z.g. Multisport)

Verder nog een kleine opmerking over de Heart Recovery Rate die de 310XT gebruikers in beeld krijgen na een training. Dit is alleen maar een melding hoe fit je bent. De RHR is de hartslag waar je lichaam naar teruggaat na een training. Je gebruikt het om je ‘fitness level’ te evalueren na elke training. Simpel gezegd komt het er op neer dat hoe fitter je bent hoe sneller je hartslag daalt na de trainingsinspanning.

Veel Forerunnerfun!

Staand, zittend, gehurkt, liggend, gezicht richting de baan of juist niet. [...]]]> Nu de vakantie weer voorbij is worden de trainingen in Nederland weer opgepakt. Woensdag werd er weer getraind bij AAV’36 waar trainer Ruud wel een leuke variatie had verzonnen op een sprintje. Er moest gestart worden voor een stuk van 20 meter uit allerlei posities.

Staand, zittend, gehurkt, liggend, gezicht richting de baan of juist niet. Erg grappig om te zien hoe snel je vanuit zo’n positie een sprint in kunt zetten. Eigenlijk gingen ze allemaal goed totdat we op de rug, liggend moesten starten… zeg maar vanaf positie: ligstoel aan het zwembad… ik kwam als laatste overeind… misschien toch iets te veel aan het zwembad gelegen de laatste weken?

Met de kern liep ik weer wat meer vooraan maar het valt niet mee om weer mijn oude tempo op te pakken… en dat gevoel had ik ook weer vanavond.

Een leuk duoloopje met Tref&co Roparun maatje Frank. De vrees van alle stoeptegels in Alphen aan den Rijn want met zijn snelheid blijft er geen trottoir heel hier. Ik sms’de Frank voorafgaande aan de loop dat de dresscode: Tref&Co shirt zou zijn… daarna volgde er wat sms-verkeer dat niet op dit blog kan worden vermeld.

Onherkenbaar... dat is beter voor de Alphense bevolking

Frank had al 4KM erop zitten toen hij bij mij voor de deur stond en na een onvermijdelijke foto, waarbij het maar beter is dat we onherkenbaar zijn, gingen we op pad. Een leuk rondje langs de weilanden van Alphen en Woubrugge waarbij ik aangaf dat ik wel een beetje wilde doorlopen. Voor Frank, die al zijn training op minimaal 15 km/u doet is het geen probleem om de snelheid dan terug te schroeven naar 12,5 km/u.

Zelf vond ik het maar moeizaam gaan. De laatste maanden heb ik maar weinig op snelheid getraind en dat is duidelijk te merken. Misschien is het maar even een dip en zal ik volgende week bij de halve marathon in Lauwersoog weer lekker kunnen lopen. Deze moet met minimaal hetzelfde tempo als vanavond worden gelopen… ben benieuwd.

Aan het gezelschap ligt het niet. Met Frank is het altijd lachen en onderweg hebben we over de essentie van het leven, de oorsprong van het heelal, hoeveel decimalen het getal Pi nu echt heeft, dat de kip er toch echt eerder was dan het spiegelei en waarom linksom linksom heet en niet 3 x rechtsom.

oh ja, en nog iets: Frank heeft mij gevraagd hem te hazen in de Haarlemmermeer Marathon op 5 september. Hij zal daar een duizelingwekkende tijd (dik onder de 3 uur) gaan lopen. Zo’n verzoek kan ik niet weigeren, sterker nog, dat doe ik graag maar dan wel op de fiets…. dat moet een prijsje in zijn categorie worden!

De duurloop van zondag is verschoven naar maandag. Dan volgt er weer een duoloop, en wederom in goed gezelschap! Wie? Verslag volgt

Na het vuurwerk van dinsdagavond hebben we woensdag een leuk riviertje in de buurt gezocht [...]]]> Na een autorit van 15 uur (incl. stops en files) zijn we zaterdagnacht weer veilig bij huize RR aangekomen. De vakantie in Zuid Frankrijk zit er weer op. Toch nog even een klein verslagje wat er de afgelopen dagen gebeurd is:

Na het vuurwerk van dinsdagavond hebben we woensdag een leuk riviertje in de buurt gezocht waar de kids lekker konden zwemmen en van een bruggetje konden afspringen en werd de dag afgesloten met een bijzondere hardlooptraining maar daarover hieronder meer. Donderdag was een eigenlijk nét niet-dag:

Een bezoekje aan de stad Nîmes: Een stad waar de invloeden van de Romeinen nog duidelijk te zien zijn waaronder één van Europa’s best bewaard gebleven arena’s. Natuurlijk hadden wij weer de pech dat uitgerekend vandaag de Arena niet van binnen te zien was ivm de opbouw van een popconcert die avond. Het bezoek daarna aan een groot zwembad in diezelfde stad was ook geen succes omdat de glijbanen, door een nog onduidelijke reden, niet ‘begleden’ konden worden. Voor een verder bezoek aan de stad behalve de McDonald’s hadden we geen zin meer…

De arena van Nîmes

Vrijdag, de laatste dag, wilde ik toch wat actiefs doen en ging met Michelle naar het plaatsje Saint Ambroix waar één van de verhuurplaatsen is gevestigd van Cap Canoë. Slechts een kwartiertje rijden vanaf de camping dus dat was ook fijn. Bij de verhuur werden we te woord gestaan door een Nederlands meisje. Kijk, dat is nou een mooie service! Michelle en ik hadden grootse plannen, 30KM zou misschien wat te veel zijn maar 14KM zou toch wel kunnen. De vriendelijke en behulpzame Hollandaise vertelde ons dat het waterpeil in de Cèze (de rivier waarop kanoëd zou worden) te laag was voor lange tochten. Ok, doe dan maar de 8KM. Een mooie tocht door een prachtig landschap. De route eindigde in Saint Denis bij een leuk strandje waar je ook nog van rotsen kon afduiken. Voor wie de route wil zien in GarminConnect, klik hier

RR in Kano-aktie

De terugweg op zaterdag liep redelijk vlekkeloos. De rit door het centrum van Lyon is altijd druk dus daar hadden we wat oponthoud maar niet zo erg als de lange files die we op de andere rijbanen van de A6 (route du soleil) zagen vanaf Lyon naar het zuiden… nou ja… tot ongeveer 30 min na Lyon. Ter hoogte van Belleville was een ernstig ongeluk gebeurd en de hele A6 richting het noorden was afgesloten. Gelukkig werd de weg ’snel’ vrijgemaakt en konden we na 1,5 uur wachten verder rijden. Och, het viel mee dat het niet zo warm was op de terugweg en 15 uur later waren we weer in Alphen a/d Rijn.

Wouter en Woeffie op de Route du Soleil

O ja… op het strandje na de kano-tocht ben ik ook nog te grazen genomen door Franse dazen. Deze steekvliegen zijn blijkbaar een stuk agressiever dan zijn Nederlandse broertjes want één beet in mijn onderbeen heeft mij een dikke, met vocht gevulde enkel en kuit opgeleverd. Een allergische reactie op de steek of de “anti-prik” die ik er op gesmeerd heb… straks toch maar even naar de huisarts…

Ook bijzonder van deze week was de loop op woensdag. De Vlaming die ik maandag voor mijn duurloop sprak vond het leuk om een rondje met mij mee te lopen. Koen, zoals hij zich voorstelde bij aanvang zag er duidelijk afgetraind uit. Lang, slank en (zeker en vast) snel dus onderweg voor het 11KM rondje wat ik de zaterdag ervoor al had gelopen vroeg ik voorzichtig naar zijn palmares. Ik bleek te maken te hebben met meervoudig Belgisch kampioen Koen Spiessens. Als ik het allemaal goed onthouden heb heeft de nationale kampioenschappen o.a. de 1500 meter indoor, 3000 meter steeplechase en 400 meter horden gewonnen. Zijn PR’s op de halve en hele marathon: 1:10 en 2:30 uur… Amai!! Opeens zag ik dit rustige loopje een afslachting worden Gelukkig viel dat wel mee. Onderweg lekker lopen kletsen met deze sympathieke Belg die al 32 jaar aan atletiek doet. De 11KM hadden we nu in 50 minuten gedaan ipv de 60 van zaterdagochtend en Koen vroeg of ik nog verder wilde. Ja, tuurlijk! Hij nam mij mee naar een park/bos in de buurt van de camping die ik nog niet had gelopen, toch nog iets nieuws in de route en Koen mocht de weg wijzen.

Eenmaal in het bos stonden we even stil en ik vroeg hem waar we heen moesten. “We kunnen die kant op maar daar loop een valse hond of dezelfde weg terug”… nee, teruglopen doen we niet maar ja, die hond… we hoorden heb verderop al hard blaffen. Eén blik op de Garmin en ik zei tegen mijn loopmaatje dat als we ‘die richting’ op gaan we vanzelf weer op de weg naar de camping uitkomen. Hihi, dat hebben we geweten… weer een kleine trailrun over smalle bospaden met keien en uiteindelijk belanden we in de achtertuin van een Fransman die inderdaad aan de campingweg woonde. Een leuke en spontane loop. Jammer dat we elkaar pas op het einde van de vakantie hebben ontmoet, aangezien Koen elke dag traint had ik bij mijn 5 loopjes deze vakantie gezelschap kunnen hebben.. Nou ja, misschien komt ik nog wel een keer de kant van Bornem (B) op om in zijn omgeving te trainen. Dank voor de gezelligheid Koen! … en nu… ja, weer de rondjes in Alphen aan den Rijn…

Bijzondere ontmoeting in Zuid Frankrijk

Je raakt echt het besef van tijd en datum kwijt dus gelukkig kan [...]]]> Verslag 2 van de vakantie in Allègre les Fumades. Het is weer een heel verhaal geworden, met de nadruk op het hardlopen maar dat heb je he… op een hardloopweblog… dus heb je echt niets meer te doen dan hier wat leesvoer:

Je raakt echt het besef van tijd en datum kwijt dus gelukkig kan ik aan de hand van de foto’s nog een beetje achterhalen wat we gedaan hebben.

Het zal bekend zijn dan Fransen niet echt uitblinken in andere talen dan hun eigen gebrabbel dus ook bij een restaurant is Engels een “ne pas parle Anglais”. Ok, dan maar met de paar jaar Frans die we op school hebben gehad, ergens ver terug in de vorige eeuw en natuurlijk ook niet bijgehouden, want was is er nu aan Frans op TV te zien, bestelde we ons eten. Ik zat al te dollen met de kids dat de ober wel drie keer aan de serveerster vroeg of ze wilde checken of ik echt “gebakken schoenzool met lege slakkenhuizen” wilde hebben. Gelukkig ging alles goed en we donderdagavond hebben zowaar prima gegeten.

Vrijdag zijn we richting Remoulins gereden. Vlak voor deze plaats ligt één van de best bezochte Romeinse oudheden van Frankrijk. Deze brug over de Gard (of Gardon) was een onderdeel van een 50KM lang aquaduct van de bronnen van Uzès naar Nîmes. Indrukwekkend om te zien maar het is ook zeker leuk om in de Gard te gaan staan, lekker te zwemmen of te kanoën tussen de stroomversnellingen .

Genieten bij de Pont du Gard

Zaterdag beloofde een zeer warme dag te worden en omdat er van lopen vrijdagavond niets meer kwam besloot ik, mede door de bewolking op zaterdagochtend te lopen. Om 09:30 uur (ja, ik wilde vroeger maar ik heb ook vakantie hoor….) liep ik een rondje van 10KM, weer keurig gemaakt in afstandmeten.nl en ja, deze keer wel op de satellietbeelden gekeken of ik niet weer door een onherbergzaam gebied zou lopen. Nee, deze keer mooi over de weg. Mijn Garmin leidde mij weer vlekkeloos over leuke kleine wegen langs allerlei pittoreske dorpjes. De wijnvelden staan mooi in bloei maar een druifje pikken… nee, daar zijn ze nog te klein voor.

Volgens mij drinken ze hier meer wijn dan water

Het lopen op een voorgeprogrammeerde route in de Forerunner 310XT (maar ook de 205 en 305) gaat supereenvoudig. Een dik lijntje geeft de route aan en een klein stippellijntje met een driehoekje geeft jouw positie aan. Zodra je te veel van de dikke lijn afwijkt piept je Garmin met de melding “van koers afgeweken”. Tempo en hartslag, daar let ik niet op bij vakantieloopjes, ik heb alleen de lijntjes op mijn scherm om te kijken of ik goed loop. Geen probleem tot een kilometer of 8 toen opeens mijn Garmin mij corrigeerde.. “waar ga je heen??”.. huh? Van koers af.. heb ik dan een afslag gemist.. nee he, toch niet weer een bospad… jawel.. een bospad… nou ja, na de “enge” loop van woensdag ben ik niet zo snel bang meer…en… het bospad leidde mij naar een mooi veld met zonnebloemen.

Hardlopend kom je de mooiste dingen tegen

Een mooie afsluiting van deze 10km loop. De zon was inmiddels flink gaan branden dus tijd voor een verkoelende duik in het zwembad… en dat heet zou worden was wel duidelijk.. om 16:00 uur was het echt niet leuk meer in de zon…

pfff... soms is het echt afzien hier

Zondagochtend een bezoek aan één van de drie mooiste grotten van Frankrijk: Grotte la Cocalière in de plaats Courry. Tja, het was wel lekker koel daar tientallen meters onder de grond maar echt bijzonder.. nee, het deed mij veel denken aan de tour in de grotten van Slovenië en stalactieten.. if you’ve seen one, you’ve seen them all… daarbij kwam de (jonge) gids niet verder dan “no photos in cave” en “stay in group”.. erg jammer voor zo’n grote toeristische attractie. Het A4’tje in het Nederlands die we meekregen gaf wel wat uitleg over de inhoud van de grot maar ik blijf het bijzonder irritant vinden hoe slecht men hier andere talen spreekt.

In de grotten mocht je geen foto's nemen.. nou ja, dan maar eentje van het web pikken

Zondagavond zat de bar vol met oranje fans, klaar voor de finale tegen Spanje. Een oproep op twitter om wat voetbal MP3’tjes te sturen leverde een hoop leuke reacties op. Thanks Tweeps (en Hardlopende Boer). Zo begon de avond luidzingend. Een kleine groep Fransen besloten de Spanjaarden te steunen, waaronder een paar vervelende ventjes in Spaanse shirtjes die regelmatig irritant voor het beeld stonden. Ik weet zeker dat zij het woord “ZITTEN!” inmiddels kunnen dromen. Tja, de uitslag is bekend… ik ga er verder niets over schrijven.

Vooraf een feest, na afloop droop iedereen af...

Maandagavond wilde ik een lange duurloop gaan doen en zocht wat hardloopmaatjes. Er moeten toch wat hardlopers tussen deze campinggasten zitten, dus hing ik zondag onderstaand briefje bij het activiteitenbord op.

Hardlopers vind je toch overal?

Twee routes van 10KM had ik al in mijn Garmin maar wilde er ook nog twee langere in hebben. Na wat klikwerk op afstandmeten.nl had ik er eentje van 14 en één van ruim 18KM. Als er niemand op mijn briefje zou reageren dan zou ik de lange doen. Even voor 20:00 uur stond ik klaar in zomeroutfit en met twee flesjes water in mijn gordel. Twitterent over het gratis WiFi-netwerk bij de bar vulde ik de tijd maar iedereen die aankwamen lopen voldeed niet aan het type hardloper… of nog beter hardloopster.. totdat er opeens een man aankwam met een singletje met daarop “Running”.. maar hij kwam duidelijk net terug van “running”… ik sprak ‘m aan met “lekker gelopen?”.. als het een Fransman zou zijn zou ik alleen vriendelijk teruglachen maar deze man reageerde met: “Wablieft?”.. yes, een Vlaming! Even kletsen over het hardlopen en een afspraakje gepland. Als het goed is gaan we woensdagavond samen lopen.

Inmiddels was het al 20:10 uur geweest, tijd om te vertrekken want rond 22:00 uur begint het echt donker te worden. Straatverlichting is een luxe hier dus er moest wel worden doorgelopen als ik die bijna 19KM duurloop wilde gaan doen. Ook nu weer met het lijntje in beeld op mijn Forerunner liep ik van de camping weg. De route zou door de binnenlanden gaan, langs de rand van een bos richting een redelijk grote plaats hier in de buurt: Salindres

Nog geen twee kilometer van de camping af wilde ik één van de twee drinkflesjes verplaatsen toen ik ‘m uit mijn handen en op het asfalt liet vallen. De drinktuit was afgebroken en kostbare vocht stroomde uit het flesje…de schade kon ik beperken door ‘m snel van de grond op te pikken maar hoe ga ik een ¾ vol flesje niet verder leeg laten lopen. Tot 8KM met mijn duim op het flesje lopen? Niet echt een oplossing… hoe zou Mac Gyver dat doen? In eens herinnerende ik mij dat ik in een van de vakjes van mijn belt twee zakdoekjes heb zitten, verpakt in aluminiumfolie. Doekjes die in geval van hoge “drukkende” nood van pas zouden komen. De folie van de zakdoekjes gehaald en daarmee het gat van de dop op het flesjes dichtgemaakt. Stukje huisvlijt onderweg…

Orientatiepuntje in deze duurloop: een oude spoorlijn

Ook nu weer een mooie route langs en door kleine dorpjes waar de mensen allemaal vriendelijk Bon Soir zeggen. Een ventje op een fietsje brabbelde behalve goedenavond ook nog iets anders in het Frans. Ik zei dat ik ‘m niet begreep en uit Pays-Bas kwam… hihi, hij werd gelijk enthousiast en zwaaide mij vriendelijk uit. Bij de dorpjes zag ik nog wel wat auto’s voorbij komen met het nummer 30 in het kenteken (het nummer van deze streek) maar daarna liep ik weer helemaal alleen over de kleine paden van dit gebied. Het was bewolkt en er stond een koel windje, heerlijk hardloopweer.

Een mooie zonsondergang in Dept. Gard

Plotseling gaf de Garmin aan dat ik van de route afweek. Tja, dit is ook wel een erg onduidelijk pad waar ik liep. Veel kronkels… belangrijkste is dat ik zo snel mogelijk weer bij een rechte lijn op mijn Forerunner uitkom. Voor mijn gevoel liep ik opeens op een privé terrein van een boer. Een 5 tal grote honden in een kooi lieten ook heel duidelijk merken dat ik hier niet thuis hoorde… brrrr.. maar even versnellen langs de trekkers en andere agrarische werktuigen om zo snel mogelijk weer ‘op koers te zijn’ Ondertussen keek ik toch wat verschikt om mij heen af er geen, in Frans vloekende boer met riek of zeis achter mij aankwam. Het liep allemaal goed af. Toch ook weer in deze route stukken over onverharde wegen en bij een kruispunt aangekomen kon ik links en rechts af een geasfalteerde weg op of rechtdoor een donker bos in… twee maal raden waar mijn Garmin mij heen stuurde.. juist, het enge bos in… Inmiddels doe ik er niet meer moeilijk over, zolang ik maar het lijntje blijf volgen komt het allemaal goed. Na een paar kilometer zag ik de ZI (Zone Industrial) van Salindres al liggen en wist dat ik nog steeds goed ging. Het plaatsje kende zelfs voetpaden dus dat was lekker lopen maar verder was er niet zo veel te doen daar

Dooie boel in Salindres

Vanaf Salindres is het over de hoofdweg (D16) zo’n 8KM terug naar de camping maar over de D16 wil je niet fietsen, en al zeker niet hardlopen. Buiten de bebouwde kom mag je daar 90km/u rijden en aangezien het al schemerde wil je daar alleen met een death-wish hardlopen. Lekker via binnendoorweggetjes is een beter plan.

Het was inmiddels al 21:30 uur geweest en het werd wel steeds donkerder. De enkele lantaarnpalen op de route gingen aan en ik moest nu toch wel een beetje doorlopen. Bij een Y-splitsing ging ik naar links maar dat vond mijn Garmin niet goed.. huh… lijntje toch niet goed gevolgd? Terug naar de kruising maar waar (??) kwam ik nou vandaan en waar moest ik naar toe? Links- of rechtsaf of dat hele kleine bospadje op… Toch even een klein momentje van verhoogde hartslag… maar in de straatnaam (ja, er staan regelmatig straatnaambordjes hier) van één van de wegen meende ik iets herkenbaars te ontdekken van toen ik de route maakte. En zolang ik maar weer op het dikke lijntje uit zou komen op de Garmin toch?

Na 17KM kwam ik op bekend terrein. De route die ik zaterdagochtend ook al liep en ja, ook hier miste ik weer bijna het bospad naar de zonnebloemen. De laatste kilometers gingen vertrouwd en vond het niet erg dat ik bijna in het donker liep. Ik stuurde nog wel even een SMS’je aan Mrs. RR zodat ze zich niet ongerust hoefde te maken. Na 18.6KM was ik weer terug op de camping. Een lekker loopje en ook de knie doet het goed. Zullen we dat vieren met een beetje vuurwerk? J

14 julliet is een feestdag hier dus een dag eerder al vuurwerk?

Nu nog één loopje gepland staan voor vanavond, met de vriendelijke Belg en wie weet met wie nog meer, het “hardloopmaatjes gezocht-briefje” hangt weer aan het prikbord. Dit is denk ik mijn laatste verslag vanuit Zuid Frankrijk. Meer nieuws als we weer terug zijn in Nederland (zaterdagavond)

Merci et au revoir!

ps: reageren op jullie commentaar doe ik als ik weer thuis ben. Verder is het netwerk hier te traag om blogjes te lezen. Mijn RSS reader stond gisteren op 700 ongelezen berichten. Dat wordt dus een “mark all as read”…sorry. Na de vakantie pak ik de ‘lees-draad’ weer op.

Hieronder de data van de twee loopjes:

Altijd leuk: Hardlopend een nieuwe omgeving ontdekken. Zondag was het een rondje heen-en-weer. Geen risico op verdwalen, gewoon eerst een rondje over de camping, vergezeld door Wouter en een vakantievriendje op fietsjes en [...]]]> Hoe een ‘zwerfloopje’ van slechts 10KM toch een behoorlijk verhaal kan opleveren. Graag neem ik jullie mee op mijn loopje van afgelopen woensdagavond.

Altijd leuk: Hardlopend een nieuwe omgeving ontdekken. Zondag was het een rondje heen-en-weer. Geen risico op verdwalen, gewoon eerst een rondje over de camping, vergezeld door Wouter en een vakantievriendje op fietsjes en daarna ongeveer 4KM van de camping af, omdraaien en weer terug. Daarna nog even een stukje de andere kant van de camping af om 10KM vol te maken… tja, een RunningRonaldje… ook op vakantie. Bij de laatste kilometers zag ik een leuk straatje met wat windmolens… mmm.. Misschien maar even de volgende keer die kant op.

Op de camping is er gratis WiFi.. Nou ja, je krijgt wat reclame om je oren gesmeten als je je browser opent en ook echt helemaal stabiel is de verbinding niet. Regelmatig ‘klapt’ ie eruit en echt snel… nee.. Of ben ik nu te verwend … De ontvangst van het WiFi signaal bij de sta-caravan is nihil. Door gebruik te maken van een extra antenne en die op het dak van de caravan te plaatsen heb ik net aan ontvangst maar het is echt behelpen… en zo zit ik regelmatig met mijn notebookje, onder het genot van een drankje in of bij de bar.

Klaar voor een lekker loopje


Maandag maakte ik via afstandmeten.nl een route aan. Door simpel puntjes aan te klikken kreeg ik een mooi rondje in de omgeving van de camping. Geen idee waar mij dit zou brengen maar ja, een weg is een weg toch? Ongeveer 9KM aan puntjes uitgezet want ondanks het ‘s avonds ‘nog maar’ 25 graden is blijft het toch aangepast lopen hier met de hitte en klimmetjes. Nadat ik klaar was met de route is het heel gemakkelijk om de route te exporteren naar .tcx file (wel eerst inloggen op afstandmeten.nl) en daarna kun je die tcx file simpelweg importeren in Garmin Training Center.
Daarna vind je je nieuwe route in je Garmin Forerunner onder het menu: Koersen

Woensdagavond, na het eten en voldoende drinken kleedde ik mij om voor een leuk zwerftochtje. Garmin om de pols en telefoon in een klein zakje wat aan de bovenwarm kan worden vastgemaakt. Twijfel nog even over een gordeltje met 2 flesjes water.. Voor 10KM kan het nog net zonder vond ik.. De camping af en de bergversnelling kan gelijk aan. Een klimmetje Les Fumades des Bains uit en door de Rue de Principale… de hoofdstraat zegt u? tja.. 4 huisjes bij elkaar is inderdaad al heel wat. De D16 (de belangrijkste doorgaande route hier) overgestoken en een klein geasfalteerd bergpad op. Lekker lopen en ontspannen om je heen kijken. 10km/u is hard zat hier. Op eens hield het asfalt op en ging het over in een soort van karrenspoor.. Mmm.. Afstandsmeten houdt blijkbaar geen rekening met onverharde wegen.. Nou ja.. Dit is nog wel te doen.

Een karrespoor is niet zo'n probleem

Lekker doorhobbelen door de velden om daarna nog even het gehucht Allègre les Fumades Door te lopen. Twee mannen keken wat op. Welke gek gaat er met deze temperaturen hardlopen? Wellicht dachten ze, nadat ze een blik op mijn Marathon Leiden Holland shirt hadden geworpen: Mais oui, un Fou Hollandaise. Ik zei ze toch maar vriendelijk Bon soir en liep via de Rue de Ecole het 3 straten tellende dorpje weer uit.



Bouwen is niet echt iets Frans lijkt mij



Gelukkig was het laag water

Nog een klein stukje door een ander dorpje genaam La Bégude en daarna liep ik van God en iedereen verlaten richting een soort van combinatie van bos en bergpad. De verharde weg uit het laatste dorpje hield op en maakt plaats voor een zandweg met kleine steentjes…. De Franse vorm voor een schelpenpad leek mij zo. Geen probleem, ook dit was lekker lopen.

shadowman ook in Frankrijk... is dat dan homme de l'ombre?

Het was alweer 20:30 uur geweest en de zon was al flink aan het zakken, getuige de shadowman hierboven. Deze omgeving leent zich niet echt voor een avondloop maar ik had nog tot 21:30 totdat het echt donker begon te worden. De omgeving was erg mooi hier en dat gewoon via afstandmeten.nl. En ook hier weer drooggevallen bergstromen.


Alles is behoorlijk droog hier...

Ik was inmiddels al een kilometer of 6 op pad en begon mij nu toch zachtjes af te vragen waar mijn route mij heen zou leiden. Ik volgde keurig het lijntje op mijn Forerunner 310XT. Zonder mijn hardloopmaatje op mijn pols zou ik inmiddels al hopeloos verdwaald zijn. Het lijntje voerde mij dieper en dieper deze bergomgeving en het ‘schelpenpad’ werd inmiddels moeilijker begaanbaar. Omkeren? Nee, ik hoefde nog maar 4KM… toch kreeg ik het een beetje moeilijk. Zit er wel genoeg spanning in mijn Garmin? Ja, want ik heb ik de dag voor vakantie nog helemaal vol geladen.. Maar wat nu als ie aan heeft gestaan? Zonder mijn route weet ik niet waar ik heen moet. En wat als ik hier mijn poot verzwik. Hoe gaan ze mij vinden? Een tweet met mijn telefoon versturen inclusief GPS lokatie… ja, dat is een goed idee.. Maar heb ik wel bereik hier?… ik durfde niet meer op mijn telefoon te kijken. Ongemerkt ging ik toch sneller lopen… Mijn lijntje gaf een scherpe bocht naar rechts aan … huh?? Moet ik dat pad daar stijl omhoog… en met flinke kiezelstenen erop?? Pfff… Wanneer ben ik dit bos uit??

Niet zeiken maar klimmen!



oefff.. eindelijk bekend gebied

Nog maar een stukje naar beneden dan zou ik toch bij die windmolens aankomen. De angst om met een gebroken enkel na 4 maanden door een wandelaar half aangevreten gevonden te worden in deze woestenij had ik niet meer. Behendig en als een ervaren trailrunner liep ik naar beneden. Op naar een bekende plek. Oeff.. De laatste hindernis… had pad liep dwars door een stromende beek.. Wat nu. Schoenen en sokken uit doen? Gelukkig was deze ook drooggevallen en niet later liep ik inderdaad in het straatje van zondag. Verderop stond een vrouw haar tuin te besproeien… zal ik naar haar toegaan en vriendelijk om een “verre de l’eau” vragen? Nee, de camping is nog maar 1KM verderop.

Koers voltooid

Bij de poort van Domaines des Fumades gaaf mijn Garmin aan: “Koers voltooid” … ja, deze route is voltooid. Een bijzonder loopje: Eng en spannend tegelijk maar uiteindelijk toch een loopje met een goed gevoel… nu maar eens kijken waar ik de volgende keer ga lopen.